• 19
  • 30
  • 65
  • 67
  • 87
  • 93
  • 101
  • 119
  • 138
  • 142
190 301 652 673 874 935 1016 1197 1388 1429
Sponsors
Volgende evenement



22-05-12 |
2012 voorjaars-kampeerweekend

Zambeziclub voorjaarsweekend, 11 tot 13 mei 2012

Het was een mooi maar koud weekend, en veel te snel voorbij, daar op het grote grasveld van camping Bad Hoophuizen bij Hulshorst. Vreemde naam voor een camping, want het was nog veel te koud voor een bad in het aanliggende Veluwemeer. Verder  stonden er wel een hoop huizen, maar enkele waren van bordkarton, ja zo kan ik het ook! Die bordkartonnen droomhuizen zullen  wel te maken hebben gehad met de officiële opening op zaterdag de 12e mei onder de nieuwe naam “Droomparken.nl” . Zelfs de burgemeester zou komen om ergens een lintje door te knippen. Grappig was wel weer dat een trouw Zambezi-lid die alleen voor de vergadering en de bbq kwam, bijna voor de burgemeester was aangezien. Kwam vast door die dure auto? Maar het viel wel op dat vooral bij de ingang veel aandacht aan het opruimen en netjes maken was gegeven. U snapt het al: ons veld lag ergens achteraan!

 

Maar laten we even bij het begin beginnen. We kregen een flink stuk grasveld toegewezen, bijna aan het eind van de camping. Daar was een lijnenzetter driftig bezig geweest om allemaal genummerde vakjes te maken. Maar wij laten ons niet in een vakje stoppen, dus stonden we met achttien Zambezi’s gewoon in een rondje langs de buitenkant van het veld. Die gemaakte vakjes waren nog wel ergens goed voor:  de jeugdafdeling maakte er een badminton- en volleybalveldje van, en ze konden er mooi  verschillende balspellen doen.
Er was een keurig toiletgebouw,waarbij het opviel dat ze vast tegen een schilder hadden gezegd dat hij het hele gebouwtje nieuw in de verf moest zetten: ook het  logo van de mannen- en vrouwenkant waren onder de verf verdwenen! Na een uitgebreid onderzoek achter alle deuren bleek er ergens een urinoir te zijn, dat schepte voor de meeste aanwezigen wat meer duidelijkheid.

Niet het hele veld was geschikt, iemand die met zijn combinatie aan kwam rijden (op een net ingezaaid gedeelte aan de buitenkant) kwam goed vast te zitten. Bijna alle aanwezige handen waren toen de partytenten aan het opzetten, waarbij die hulp vooral nodig was omdat het nogal hard waaide. Daar was alle aandacht op gericht, en dat vond de (letterlijk) vaste bezoeker van dit weekend niet erg.  Maar we konden hem daar toch niet (in de kou) laten staan? Gelukkig bood een klein autootje met een grote sleepkabel uitkomst, hoewel je de koppeling wel even kon ruiken. Een half uurtje later kwam er een Zambezi achter een stoere jeep het veld oprijden, als we dat nou hadden geweten…
Vanaf onze plaats was het leuk om te zien hoe iedereen bezig was met het opzetten van het geheel. Waar de een in enkele minuten klaar was en dus wel erg basic stond, was de ander na een paar uur nog niet klaar met de luifel. Dit bleek echter een begrijpelijke reden te hebben: de tentstokken waren vergeten, en zijn dus nog even van huis gehaald. Dit was niet het enige wat vergeten was: er schijnt in Nunspeet een nieuwe pyjama aangeschaft te zijn omdat de nachten zonder pyjama te koud zouden zijn! En nu we het toch over bedgeheimpjes hebben: hoe slaapt men in de Zambezi original? Na een gedegen onderzoek kwamen we op een voorlopige tussenstand van 4-2 met als winnaar de kussens aan de kant van de scharnieren, met de opmerking dat als je zo slaapt je nog even je glaasje wijn op het opstapje kan zetten als je er al in ligt.
Hé, dit staat nog niet op het forum bij de tips en trucs…

Op vrijdagavond kon iedereen die dat wilde mee eten in het restaurant van de camping. Om het voor het personeel wat makkelijker te maken waren we in groepen ingedeeld (niet in vakjes!)  Het eten was goed, en het was een gezellige boel, alleen liep de rekening misschien wel  wat hoger op dan sommigen hadden verwacht. Maar we zaten er in elk geval prachtig, vooral toen op het eind van de avond het licht nog wat gedimd werd. Dat kwam volgens een van de Zambezi-leden echter door het aangaan van de elektrische deken in zijn vouwwagen…  
Aan het eind van deze avond moesten we in het donker de route weer terug zien te vinden, waarbij de snelle jongens die voorop liepen toch niet zo goed op de hoogte waren van de kortste weg.

Zo’n weekend is ook bedoeld om iets van elkaar te leren. Hoe zet je de boel op, waarom doe je het in een bepaalde volgorde. En natuurlijk kleine aanpassingen, hier een extra ritsje, daar een zelfgemaakte luifel, keuken zus, parasol zo. Je kon gewoon bij elkaar langs gaan, even gluren bij de buren, niets mis mee.  Maar om dat nou gewapend met verrekijkers en zelfs een telescoop te gaan doen! Het bleek echter om een groepje spotters te gaan, die er op uit waren om zo veel mogelijk vreemde vogels te scoren. Jaja, dat raad je de koekoek! (staat op hun lijst, met nog 54 andere vogels waaronder 4 soorten zwaluwen die samen nog geen zomer maakten, want het bleef maar koud…) Klik hier voor het vreemde vogel verslag.

Voordat de bbq mocht beginnen, moest er eerst een vergadering gehouden worden, die gekenmerkt werd door erg veel stiltes. De voorzitter heeft echt zijn best gedaan om iedereen er bij te betrekken, maar op elke vraag bleef het stil! Heeft iemand nog opmerkingen over de statuten? Stilte. Zijn er bezwaren tegen de benoeming van onze nieuwe bestuursleden? Stilte. Iemand nog andere op- of aanmerkingen? Stilte. Maar toen de voorzitter iedereen de gelegenheid gaf om zich even voor te stellen, was de kou gelijk uit de lucht! Nu ging het echter weer zo enthousiast dat het gevaar dreigde dat de bbq pas in donker zou beginnen, dus later ging het per stel.
Zoals al genoemd, er waren een paar trouwe klanten die nu alleen voor de vergadering en de bbq kwamen. Dit had te maken met een in het oog springend detail: mevrouw had net een nieuwe lens. Dus moet je voorzichtig met kamperen. Gelukkig konden ze ons wel goed vinden, je zou je nog lens lopen zoeken op zo’n grote camping.  Nou waren er toch wel meerdere mensen, die ook allemaal met een behoorlijk nieuwe (en flinke) lens rondliepen, maar die zat dan weer aan een fototoestel…

 


 Voor de bbq moest iedereen zijn eigen stoel meenemen. Maar het was wel opvallend dat binnen een half uur al een soort stoelendans ontstond, waarbij je na het opstaan echt niet meer op dezelfde stoel terug kon komen:  bezet! De hoeveelheid vlees was goed, het hoefde niet in een aparte koeling, (elk nadeel heeft zijn voordeel) en met wat moeite is toch alles opgeraakt. De bbq zelf bleef daarna gewoon branden, het gas was toch al betaald, en het gaf nog wat warmte in de partytent. Maar er moest toch wel aan één kant een opening  blijven, anders werd de lucht wel erg bedompt.


Zondagochtend is er traditiegetouw een gezamenlijk ontbijt. Er was gemeld dat er per persoon twee verse broodjes en een gekookt ei zouden zijn, de rest moest men zelf verzorgen. Aan een lang lint van diverse soorten (elk weer van een ander niveau) tafels zaten we aan, aan het ontbijt. Halverwege werden we er op gewezen dat de jeugdafdeling nog iets in petto had: het was immers Moederdag! Toen bleek dat die stiekemerds achter de rug van de vaders en moeders om hadden geregeld dat alle aanwezige dames een roos uitgereikt kregen. Een leuke verrassing!


Na het ontbijt kwam het idee van een groepsfoto. Allemaal voor een Zambezi. Maar welke? Tot paniek van één van de deelnemers kwam het door de plek en de lichtval het beste uit dat we voor hun Zambezi gingen staan. Maar dat kon niet, eerst moest alles opgeruimd, en vooral: eerst alle lege flessen weg! Later blijkt dat je van deze Zambezi  weinig ziet door al die mensen die er voor staan.

Aan het eind van het weekend was het gelukkig mooi droog weer, altijd wel zo prettig. Een deel van de groep stond ‘s morgens nog in de schaduw, dus om de Zambezi goed droog in te kunnen pakken was het verstandiger om nog wat langer te wachten. Maar misschien was dat helemaal geen straf, het weekend was in elk geval veel te kort.

Het voorjaarsweekend 2012, er waren buiten de vaste onderdelen geen extra activiteiten, het is echter (ook voor de vogelaars onder ons) omgevlogen. We willen de organisatie hierbij bedanken voor hun inzet, want we snappen dat dit toch echt niet een koud kunstje was.
Ben je nou nieuwsgierig waarom hier in dit verslag geen enkele naam is genoemd?
Ja, zeg, we gaan niet alles vertellen, ga de volgende keer maar mee!!!

Groeten van Rita en Peter

 

terug naar vorige scherm

Back to Top

Niets van deze website mag worden gekopieerd en of anderszins openbaar gemaakt, zonder schriftelijke toestemming van de auteur en/of het bestuur van de Zambeziclub.

Powered by CWare